شکارچی . . .

واي که چه زيبا کام ميدهد...

اين نو عروس هر شب تنهايي هايم...

لباس سپيدش را تا صبح برايم مي سوزاند...

و من تا صبح بر لبانش بوسه مي زنم...

چه لذتي مي بريم از اين همخوابگي...

او از جان مايه مي گذارد و...

من از عمر.
.. هر دو مي سوزيم به پاي هم...

گاه و بیگاه دلم میگیرد

هوس حوصله ام می گیرد

تا به رویای دلم راهی نیست

تا که او دست مرا می گیرد

بال پرواز مرا دیده است او

که چنین بال و پرم می گیرد

قصد من رفتن و پرواز نبود

غرض این بود که او بال و پرم را گیرد

قصه پایان شد و من در بر او مانده کنون

وچه حالی است که او دست مرا می گیرد

رسیده ها چه غریب و نچیده میفتن به پای هرز علفهای باغ کال پرست